بر اساس این ماده، کسی که مالی را بهصورت عاریه از دیگری میگیرد (یعنی مال را رایگان برای استفاده میگیرد)، اگر در اثر استفادهٔ معمولی از آن مال، ارزش مال کم شود یا خراب شود، ضامن آن نیست. منقصت یعنی کمشدن ارزش یا خرابشدن مال.
اما دو حالت استثنا دارد که در آنها استفادهکننده مسئول میشود: اول اینکه از مال در کاری غیر از کاری که اجازه گرفته استفاده کند. دوم اینکه وقتی صاحب مال هیچ شرط و محدودیتی برای استفاده تعیین نکرده (عاریهٔ مطلق) و استفادهکننده برخلاف روش متعارف و معمول مردم از مال استفاده کند.
اگر بخشی از این متن برایتان مبهم است، باید گفت که خود ماده به تعیین «مورد اذن» و «استفادهٔ متعارف» واگذار کرده و معیار دقیق آن را مشخص نکرده است.