این ماده میگوید «عاریه» یک قرارداد است. عاریه واژهای است که در فصل دهم قانون مدنی آمده؛ همین متن توضیح نمیدهد که عاریه چه نوع واگذاریای است و جزئیات آن را بیان نکرده است. تنها دو نکته در این ماده گفته شده است.
نکته اول اینکه عاریه قراردادی «جائز» است. جائز بودن معمولاً به این معناست که این قرارداد را میتوان برهم زد و مثل قراردادهای «لازم» نیست که تا پایان کار خودش برجا بماند.
نکته دوم اینکه این قرارداد با مرگ هر یک از دو طرف (هر کدام که زودتر فوت کند) به پایان میرسد. در متن به هیچ ماده دیگری ارجاع داده نشده و شرط، مدت یا مبلغی هم ذکر نشده است.