این ماده میگوید چه چیزهایی میتوانند موضوع عاریه باشند. عاریه یعنی کسی مال خودش را به دیگری بدهد تا از آن استفاده کند، بدون اینکه در ازای آن پولی گرفته شود — در عاریه، خودِ مال باقی میماند و فقط استفاده از آن به دیگری سپرده میشود.
شرط اول این است که مال طوری باشد که بتوان از آن استفاده کرد و در همان حال، خودِ مال از بین نرود یا مصرف نشود. پس چیزی که با استفاده کردن تمام میشود (مثل خوراکی) موضوع عاریه نیست، ولی چیزی مثل خانه، کتاب یا دوچرخه که بعد از استفاده هم باقی میماند، میتواند موضوع عاریه باشد.
شرط دوم این است که استفادهای که از مال در نظر گرفته میشود، هم شرعی و قانونی باشد و هم کاری باشد که عقلا آن را استفادهای معمول و پذیرفته بدانند. اگر استفادهٔ مورد نظر نامشروع یا غیرمعمول باشد، عاریه با آن هدف درست نیست. متن این ماده دربارهٔ اینکه عاریه چقدر طول میکشد، چه شرایطی برای دادن یا گرفتن آن لازم است، یا مسئولیت طرفها چیست، چیزی نمیگوید.