این ماده دربارهٔ شرطهای کسی است که مالی را به عاریه میدهد. طبق این متن، عاریهدهنده باید دو چیز داشته باشد: اول اهلیت (یعنی توانایی قانونی برای انجام کار حقوقی) و دوم اینکه مالک منفعت مالی باشد که عاریه میدهد. مالک منفعت یعنی کسی که حق بهرهبردن و استفاده کردن از آن مال را دارد.
نکتهٔ مهم این ماده این است که عاریهدهنده لازم نیست مالک خودِ مال (عین) باشد؛ همین که مالک منفعت آن باشد کافی است. در متنی که داده شده، تبصرهای برای این ماده ذکر نشده است.