ماده ۶۳۵ قانون مدنی عاریه را تعریف میکند: عاریه یک قرارداد (عقد) است که در آن یکی از طرفین به طرف دیگر اجازه میدهد از خودِ مال او به صورت مجانی استفاده کند.
به کسی که مال را برای استفاده مجانی در اختیار میگذارد «معیر» و به کسی که از آن استفاده میکند «مستعیر» میگویند.
در این متن به پرداخت پول اشاره نشده و تأکید شده که بهرهمندی از عین مال «مجاناً» یعنی بدون عوض مالی است.