این ماده دربارهٔ مالی است که شخصی که «محجور» است (یعنی به دلایلی مثل سن کم یا نداشتن اختیار در تصرف اموالش، از نظر قانونی حق تصمیمگیری آزاد دربارهٔ داراییاش را ندارد) به ودیعه گذاشته است. ودیعه یعنی سپردن مال به کسی برای نگهداری.
حکم این ماده ساده است: آن مال نباید در همان حالت محجور بودن به خود او تحویل داده شود؛ بلکه باید صبر کرد تا حالت حجر (منع قانونی از تصرف) برداشته شود و بعد از آن، مال به خودِ صاحب مال (مالک) برگردانده شود.
نکته: این ماده فقط همین حکم را بیان میکند و دربارهٔ اینکه حجر چگونه و با چه تشریفات یا توسط چه مرجعی رفع میشود، توضیحی نمیدهد.