این ماده دربارهٔ ودیعه است؛ یعنی وقتی کسی مالی را برای نگهداری به دیگری میسپارد. امانتگذار همان صاحب مال است و کسی که مال به او سپرده شده، امین محسوب میشود.
طبق این ماده، اگر وضعیت شخصی امانتگذار تغییر کند — مثلاً محجور شود — عقد ودیعه از هم میپاشد (منفسخ میشود). «محجور» اصطلاحی حقوقی است و به کسی گفته میشود که از نظر قانونی اختیار اداره کردن اموال خودش را ندارد.
در این حالت، امین نمیتواند مال امانتی را به خود امانتگذار برگرداند و باید آن را فقط به کسی بدهد که حق اداره کردن اموال محجور را دارد. این متن مشخص نمیکند آن شخص چه کسی است یا چگونه تعیین میشود.