این ماده دربارهٔ «ودیعه» است؛ یعنی وقتی کسی مالی را به دیگری میسپارد تا از آن نگهداری کند (امین). اگر مالک هنگام سپردن، روش خاصی برای نگهداری مال تعیین کرده باشد، امین در اصل باید همان روش را رعایت کند.
اما اگر امین ببیند برای حفظ و سالم ماندن مال لازم است آن روش را تغییر دهد، میتواند تغییر دهد. تنها استثنا این است که مالک صریحاً گفته باشد «روش را عوض نکن»؛ در این حالت اگر امین با وجود نهیِ صریح، روش را تغییر دهد، ضامن است (یعنی در صورت آسیب دیدن یا از بین رفتن مال، مسئول جبران آن است).
نکته: واژهٔ «ضامن» به معنای مسئول شناخته شدن برای جبران خسارت است. متن این ماده به هیچ مادهٔ دیگری ارجاع نداده و تبصرهای هم ندارد.