این ماده دربارهٔ حالتی است که شخصی مالی را برای تجارت به دیگری میدهد و قرار میگذارند تمام سود و منافع آن مال به مالک برسد. در این صورت، این معامله از نظر این ماده «مضاربه» شمرده نمیشود.
در چنین حالتی، کسی که با آن مال تجارت میکند (عامل) حق دارد «اجرتالمثل» بگیرد؛ یعنی دستمزدی معادل کار مشابه. اما اگر معلوم شود که عامل کار را «تبرعاً» یعنی بدون توقع دستمزد و بهصورت رایگان انجام داده است، این حق را ندارد.