این ماده دربارهٔ قرارداد «مضاربه» است؛ یعنی قراردادی که در آن یک نفر سرمایه میدهد و نفر دیگر با آن سرمایه کار و تجارت میکند و در سود شریک میشوند. کسی که با سرمایه کار میکند «مضارب» نام دارد.
طبق این ماده، مضارب مانند یک «امین» در نظر گرفته میشود؛ یعنی نسبت به مالی که به او سپرده شده امانتدار است و در حالت عادی اگر آن مال از بین برود یا ضرر کند، مسئول جبران آن نیست.
اما همین ماده دو حالت را استثنا کرده است: اگر مضارب کوتاهی و سهلانگاری کرده باشد یا از حدودی که توافق شده فراتر رفته باشد، در این صورت در برابر آن مال مسئول است.