این ماده دربارهٔ «مضارب» در قرارداد مضاربه است. بر اساس این متن، مضارب باید کارهایی را انجام دهد که برای همان نوع تجارت، در آن شهر و زمان، عرفاً متعارف و معمول است.
همچنین اگر مضارب کارهایی را که طبق عرف باید به «اجیر» سپرده شود، خودش شخصاً انجام دهد، برای آن کارها مستحق گرفتن اجرت نیست.