این ماده دربارهٔ حالتی است که قرارداد مزارعه — یعنی قراردادی که در آن مالک زمین آن را برای کشت به کشاورز میدهد و محصول به نسبت توافقشده بین آنها تقسیم میشود — پس از «ظهور ثمره»، یعنی پس از آنکه محصول روییده و نمایان شده، فسخ شود. در این حالت، مالک زمین و کشاورز (عامل) در محصول، به همان نسبتی که بین خودشان توافق کرده بودند، شریک میمانند.
اما از تاریخ فسخ تا زمان برداشت محصول، هر یک از این دو نفر مستحق گرفتن «اجرتالمثل» است؛ یعنی مبلغی معادل ارزش منصفانهٔ زمین، کار و سایر وسایل و اموال خود که بر اساس حصهٔ مقرر به طرف دیگر تعلق میگیرد. به بیان سادهتر، بعد از فسخ تا برداشت، هریک در برابر آنچه از زمین یا کارش در سهم طرف مقابل قرار میگیرد، حق دریافت هزینهٔ منصفانه دارد.