این ماده درباره قرارداد مزارعه است و میگوید زمینی که برای مزارعه داده میشود باید بتواند همان زراعتی را که هدف قرارداد است، ممکن کند. لازم نیست زمین از قبل آماده و بینقص باشد؛ همین که قابل کشت باشد کافی است، حتی اگر نیاز به اصلاح یا تهیه آب داشته باشد.
همچنین اگر برای انجام زراعت کارهایی مثل کندن نهر یا چاه و مانند آن لازم باشد و عامل (کشاورز) در زمان بستن قرارداد این موضوع را نمیدانسته، حق فسخ معامله را دارد.