این ماده دربارهٔ عقد «مزارعه» است؛ یعنی قراردادی که در آن زمین برای زراعت در اختیار کسی قرار میگیرد و محصول بین دو طرف تقسیم میشود. طبق این ماده، لازم نیست که بذر و عوامل (چیزهای لازم برای زراعت) حتماً مال صاحب زمین باشد؛ ممکن است اینها مال صاحب زمین باشد یا مال «عامل» (کسی که زراعت را انجام میدهد).
در هر حالت، سهم هر یک از دو طرف بهصورت «حصهٔ مشاع» تعیین میشود؛ یعنی هر دو نفر در کل محصول شریک هستند، نه اینکه قسمتی از زمین یا محصول جداگانه مال هر کدام باشد. میزان این سهم هم بر اساس قراردادی که بستهاند یا بر اساس عرف و رسم محل تعیین میشود.
متن این ماده تبصره ندارد.