این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی را برای کار (اجیر) استخدام میکنند، اما در قرارداد مشخص نمیکنند که کار او تا چه زمانی ادامه داشته باشد. در این حالت، مدت اجاره به همان زمانی محدود میشود که مزد بر اساس آن تعیین شده است. مثلاً اگر مزد «روزی»، «هفتگی»، «ماهی» یا «سالی» فلان مبلغ توافق شده باشد، مدت اجاره هم به ترتیب یک روز، یک هفته، یک ماه یا یک سال خواهد بود.
پس از تمام شدن این مدت، اجاره خودبهخود تمام میشود. اما اگر بعد از پایان مدت، اجیر به کار خود ادامه دهد و کارفرما (موجر) او را نگه دارد، در این صورت بر اساس توافقی که بین آنها پیش آمده، اجیر مستحق همان مزدی است که در زمان اجاره بین آنها تعیین شده بود.