این ماده درباره مسئولیت کسانی است که کارشان حمل و نقل اشیاست؛ فرقی نمیکند حمل از راه خشکی، آب یا هوا باشد. میگوید وظیفه آنها برای حفاظت و نگهداری اشیایی که به آنها سپرده میشود، همانند وظیفه امانتداران است.
بر همین اساس، اگر متصدی حمل در نگهداری کوتاهی کند (تفریط) یا از حدود وظیفه خود تجاوز کند (تعدی)، در برابر تلف یا ضایع شدن اشیایی که برای حمل به او داده شده مسئول است. این مسئولیت از زمانی شروع میشود که اشیا به او تحویل داده میشود.