ماده ۴۷۱ میگوید برای اینکه اجاره درست باشد، باید بشود از مال اجارهای (عین مستاجره) استفاده کرد، در حالی که خود آن مال باقی بماند.
به زبان ساده، استفاده از مال نباید طوری باشد که اصل مال از بین برود. اگر بهره بردن از مال با نابود شدن یا از بین رفتن خود مال همراه باشد، این متن شرط لازم برای صحت اجاره را برقرار نمیداند.
این ماده فقط همین شرط را بیان میکند و دربارهٔ جزئیات دیگر اجاره، مانند مدت یا مقدار اجاره، چیزی نمیگوید.