این ماده یک شرط کلی برای «حق انتفاع» تعیین میکند: حق انتفاع یعنی حق استفاده کردن از یک مال، در حالی که خودِ آن مال (عین) باقی بماند. بنابراین این حق فقط روی مالی برقرار میشود که بشود از آن بهره برد بدون اینکه خودِ مال از بین برود یا مصرف شود.
ماده میگوید چنین مالی میتواند منقول باشد (مثل چیزی که قابل جابهجایی است) یا غیرمنقول (مثل زمین و ساختمان)، و همچنین میتواند مشاع باشد (یعنی مالِ مشترک که سهم هر شریک جدا نشده) یا مفروز (یعنی سهم هرکس جدا و مشخص شده است).
نکتهٔ مهم این است که متن ماده فقط همین ویژگیها را بیان میکند و دربارهٔ اینکه چه چیزهایی مشمول این حق میشوند یا نمیشوند، فهرست یا استثنایی نیاورده و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.