این ماده درباره «حق انتفاع» در سه حالت عمری، رقبی و سکنی است (که در مواد پیش از آن، «موارد فوق» نامیده شدهاند). بر اساس متن، این حق را فقط میتوان برای شخص یا اشخاصی ایجاد کرد که در همان زمانی که حق ایجاد میشود وجود دارند.
با این حال، ماده یک استثنا میآورد: ممکن است این حق بهطور تبعی (یعنی در کنار و در پی حق شخص دیگری) برای کسانی هم برقرار شود که در زمان عقد به دنیا نیامدهاند.
در پایان هم مدت باقیماندن حق را روشن میکند: تا وقتی که صاحبان حق انتفاع زنده و موجودند، این حق باقی است و پس از از بین رفتن (انقراض) آنها، حق از میان میرود. این ماده تبصرهای ندارد.