این ماده دربارهٔ «بیع شرط» است؛ یعنی در قرارداد خرید و فروش، دو طرف میتوانند شرط کنند که فروشنده در مدت معینی که در قرارداد آمده، اگر «مثل ثمن» (مبلغی برابر با قیمت) را به خریدار برگرداند، حق فسخ معامله را نسبت به تمام مال فروختهشده داشته باشد.
همچنین میتوانند شرط کنند که اگر فروشنده بخشی از مثل ثمن را برگرداند، حق فسخ نسبت به تمام یا بخشی از مال فروختهشده داشته باشد. در هر حال، این حق فسخ تابع قرارداد خودشان است.
اگر در قرارداد دربارهٔ ثمن مشخص نشده باشد که «تمام» یا «بعض» برگردانده میشود، حق فسخ وجود ندارد مگر اینکه تمام ثمن برگردانده شود.