این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ فروش (بیع) بیان میکند: هر معاملهٔ فروش، «لازم» است؛ یعنی الزامآور و پایدار است و بهسادگی بههم نمیخورد.
اما همین ماده یک استثنا هم میگذارد: اگر در آن معامله یکی از «خیارات» ثابت شود، دیگر آن معامله لازم نیست. «خیار» یعنی حق بههمزدن معامله که در جاهای مشخصی برای طرفین شناخته شده است. خودِ این ماده نمیگوید آن خیارات کداماند و شرایطشان چیست.
پس خلاصهٔ این ماده دو جمله است: اصل بر لازم بودن بیع است؛ مگر اینکه یکی از خیارات در آن وجود داشته باشد.