این ماده دربارهٔ «خیار» است؛ یعنی حقّی که در برخی معاملهها به طرفین داده میشود تا بتوانند معامله را بر هم بزنند. بر اساس این متن، در همهٔ معاملههای لازم (معاملههایی که طرفین بدون وجود یک حقّ بر هم زدن نمیتوانند از آن خارج شوند)، ممکن است انواع خیار وجود داشته باشد.
اما سه نوع خیار از این قاعده جدا شدهاند: خیار مجلس، خیار حیوان و خیار تأخیر ثمن. متن میگوید این سه مورد فقط مخصوص «بیع» (خرید و فروش) هستند و در معاملههای دیگر جای ندارند.
نکته: متن فقط میگوید وجود این انواع «ممکن است»، یعنی حتماً در همهٔ معاملهها وجود ندارند؛ همچنین این ماده توضیح نمیدهد هر یک از این خیارها دقیقاً چه شرایطی دارند.