این ماده درباره «بیع شرط» است؛ یعنی خرید و فروشی که در آن برای فروشنده حق فسخ یا بازگرداندن مال قرار داده شده است. بر اساس این متن، به مجرد بسته شدن عقد، مال فروختهشده ملک مشتری میشود، ولی برای فروشنده یک حق خیار وجود دارد. اگر فروشنده به شرایطی که بین او و مشتری برای استرداد مال تعیین شده عمل نکند، بیع قطعی میشود و مشتری مالک قطعی مال میگردد.
اگر برعکس، فروشنده به آن شرایط عمل کند و مال را استرداد کند، از زمان فسخ، مال از آن فروشنده خواهد بود. اما نمائات و منافع بهدستآمده از زمان عقد تا زمان فسخ، متعلق به مشتری است.