این ماده درباره سه نوع حق برهم زدن معامله (خیار) صحبت میکند: خیار مجلس، خیار حیوان و خیار شرط. اگر کالای مورد معامله (مبیع) بعد از تحویل داده شدن و در زمانی که این حق برهم زدن وجود دارد، از بین برود (تلف) یا ناقص شود، مسئولیت آن بسته به اینکه حق خیار مال چه کسی باشد، متفاوت است.
اگر حق خیار برای فروشنده (بایع) یا برای هر دو طرف معامله باشد، تلف یا نقص کالا بر عهده مشتری است. اما اگر حق خیار فقط مخصوص مشتری باشد، تلف یا نقص کالا بر عهده فروشنده (بایع) است.