این ماده یک شکل از فسخ معامله را تعریف میکند: اگر رفتار و تصرفات یک طرف، معمولاً و در عرف، نشاندهندهٔ به هم زدن معامله باشد، به آن «فسخ فعلی» میگویند.
یعنی برای فسخ، همیشه لازم نیست فقط با حرف یا اعلام جداگانه این کار انجام شود؛ خودِ کاری که عرفاً نشانهٔ برهم خوردن معامله است، فسخ فعلی به حساب میآید.
در این متن، «نوعاً» یعنی معمولاً و در حالت عادی، و «کاشف» یعنی نشاندهنده و آشکارکننده.