ماده ۴۵۰ درباره نوعی از تأیید معامله به نام «امضای فعلی» حرف میزند. میگوید بعضی تصرفها و کارها، طبق معمول و عرف، نشان میدهند که طرف معامله از آن معامله راضی است؛ به چنین کارهایی امضای فعلی میگویند.
مثال خود متن این است: مشتریای که خیار دارد (یعنی حق فسخ یا برهمزدن معامله را دارد) اگر با علم و آگاهی به این حق، مال خریداریشده را بفروشد یا رهن بگذارد، این کار او امضای فعلی به حساب میآید.
در همین متن تبصرهای ذکر نشده است.