این ماده درباره دو طرف معامله بیع است؛ یعنی فروشنده (بایع) و خریدار (مشتری). بر اساس این متن، هر یک از این دو نفر باید دو نوع توانایی قانونی داشته باشد: یکی اهلیت قانونی برای خود معامله، و دیگری اهلیت برای تصرف در مبیع یا ثمن.
مبیع همان مالی است که فروخته میشود و ثمن همان پول یا چیزی است که به عنوان قیمت پرداخت میشود. بنابراین کافی نیست که شخص فقط بتواند قانوناً معامله کند؛ باید برای تصرف در مال یا پول نیز اهلیت داشته باشد.
این متن توضیح نمیدهد که «اهلیت برای تصرف» دقیقاً چه مصادیقی دارد و فقط آن را به عنوان یک شرط در کنار اهلیت قانونی برای معامله ذکر کرده است.