این ماده دربارهٔ حالتی است که مال کسی غصب شده و بعد در دست یکی از غاصبها تلف شده است. اگر مالک به همان غاصبی رجوع کند که مال در دست او تلف شده، آن غاصب حق ندارد به غاصب دیگری رجوع کند.
اگر مالک به غاصبی رجوع کند که مال در دست او تلف نشده است، آن غاصب میتواند به کسی که مال در دست او تلف شده رجوع کند، یا به یکی از لاحقین خود رجوع کند تا جایی که به همان کسی برسد که مال در دست او تلف شده است.
در پایان، متن میگوید ضمان بر عهدهٔ کسی مستقر است که مال مغصوب در نزد او تلف شده است.