این ماده دربارهٔ حالتی است که یک نفر مالی را که خودش غصب نکرده، از دست کسی میگیرد که آن مال را قبلاً غصب کرده است. در این حالت، این شخص دوم هم مثل همان غاصب اول ضامن است؛ یعنی در برابر صاحب مال مسئول شناخته میشود.
نکتهٔ مهم این ماده این است که حتی اگر این شخص دوم نداند که نفر قبلی مال را با غصب (یعنی گرفتن مال دیگری بدون حق) به دست آورده، باز هم ضامن است. ناآگاهی او از غاصب بودن نفر اول، او را از ضمان خارج نمیکند.
این ماده فقط ارجاع به مادهٔ دیگری نداده و در همین حد حکم را بیان میکند؛ اینکه ضامن بودن دقیقاً چه آثاری دارد و چه چیزی باید جبران شود، در همین متن توضیح داده نشده است.