این ماده دربارهٔ حالتی است که شخصی در زمین خودش، اما با مصالح (مثل آجر، سیمان یا آهن) که مال شخص دیگری است، ساختمانی بسازد؛ یا درخت شخص دیگری را بدون اجازهٔ صاحب درخت، در زمین خود بکارد.
در این حالت، صاحب مصالح یا صاحب درخت این حق را دارد که بخواهد آن بنا یا درخت برداشته شود (در متن با واژههای «قلع» یعنی کندن بنا و «نزع» یعنی درآوردن درخت آمده است).
تنها راهی که این حق را کنار میگذارد این است که دو طرف با هم توافق کنند که به جای برداشتن، قیمت آن مصالح یا درخت پرداخت شود. این متن فقط همین حکم را بیان میکند و دربارهٔ نحوهٔ تعیین قیمت یا مادههای دیگر توضیحی نداده است.