این ماده دربارهٔ کسی است که مالی بهصورت امانی در دستش است؛ یعنی مال را بهعنوان عاریه (چیزی که برای استفادهٔ موقت به کسی داده میشود) یا ودیعه (چیزی که برای نگهداری به کسی سپرده میشود) یا مانند اینها گرفته است. اگر چنین شخصی وجود آن مال را انکار کند و بگوید مالی در دست من نیست، از همان تاریخی که انکار کرده، در حکم «غاصب» شناخته میشود.
«غاصب» یعنی کسی که مال دیگری را بهناحق در اختیار گرفته است. طبق این ماده، انکارکنندهٔ مال امانی از لحظهٔ انکار با غاصب یکسان فرض میشود، نه از قبل از آن. بنابراین مبدأ این وضعیت، تاریخ انکار است.
این ماده فقط این حکم را بیان میکند و توضیح نمیدهد که آثار و مسئولیتهای غاصب چیست؛ برای دانستن آن باید به مقررات مربوط به غصب مراجعه کرد.