این ماده یک قاعده ساده را بیان میکند: اگر کسی بدهکار باشد و بعداً خودش مالک همان طلبی شود که در ذمهاش (یعنی بر گردنش) است، بدهیاش از بین میرود. به این حالت میگویند بدهکار و طلبکار در یک نفر جمع شدهاند.
مثالی که خود متن آورده این است: اگر کسی به مورث خود (یعنی کسی که از او ارث میبرد، مثل پدر) بدهکار باشد و آن مورث فوت کند، آن مقدار از دین او که به سهمالارثش مربوط میشود ساقط میشود. یعنی دیگر لازم نیست آن بخش را بپردازد، چون به همان اندازه خودش طلبکار شده است.
این ماده فقط همین حکم کلی و مثال را بیان میکند و دربارهٔ جزئیات بیشتر یا مواد دیگر چیزی نمیگوید.