این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید: کسی که مالک چیزی است، در اصل حق دارد هر نوع استفاده و بهرهبردن و هر نوع دستبردن (تصرف) در مال خود را انجام دهد. «تصرف» یعنی کاری که با مال انجام میدهید، مثل فروختن، بخشیدن یا سکونت در آن، و «انتفاع» یعنی بهره بردن و استفاده کردن از مال.
اما این حق بیقید نیست؛ اگر جایی قانون آن را استثنا کرده باشد، آن مورد جدا میشود. متن این ماده خودش نمیگوید چه استثناهایی وجود دارد و فقط به وجود امکان استثنا اشاره میکند.