این ماده دربارهٔ «تهاتر» است؛ یعنی وقتی دو نفر به یکدیگر بدهکار هستند و بدهیهایشان روی هم حساب میشود و بهطور معمول یکدیگر را از بین میبرند. در حالت عادی، یکی از شرطهای تهاتر این است که دو دین از نظر محل پرداخت هم مثل هم باشند. اما این ماده میگوید اگر تنها تفاوت دو دین، محل پرداخت باشد، تهاتر بهطور خودکار انجام نمیشود.
در چنین حالتی تهاتر وقتی حاصل میشود که یکی از این دو کار انجام شود: یا مخارج جابهجا کردن موضوع قرض از یک محل به محل دیگر پرداخت شود، یا طرفین به شکلی دیگر از حق خود برای پرداخت در محل معین بگذرند. تا وقتی هیچکدام از این دو اتفاق نیفتد، تهاتر محقق نمیشود.