این ماده دربارهٔ اموالی است که مالکشان معلوم نیست («اموال مجهولالمالک»). بر اساس این متن، این اموال با اجازهٔ حاکم یا کسی که از قبل از طرف حاکم اجازه گرفته است، به مصرف نیازهای فقرا میرسد.
متن ماده فقط همین حکم را بیان میکند و توضیح نمیدهد که حاکم چه کسی است، چگونه مال مجهولالمالک تشخیص داده میشود، یا مصارف فقرا دقیقاً چیست. بنابراین در این موارد متن مبهم است و باید فقط به همین مقدار بسنده کرد.