این ماده یک اصطلاح حقوقی را معرفی میکند: «مباحات». مباحات اموالی هستند که مالک خصوصی ندارند و همهٔ مردم میتوانند آنها را به دست آورند یا از آنها استفاده کنند؛ اما این کار باید مطابق مقررات همین قانون و قوانین ویژهای باشد که برای هر نوع از این اموال وجود دارد.
این ماده فقط یک تعریف کلی است و خودش شرایط و روش تملک را تعیین نمیکند؛ بلکه برای جزئیات به مقررات همین قانون و «قوانین مخصوصه» هر قسم ارجاع میدهد.
متن یک مثال هم میآورد: «اراضی موات»، یعنی زمینهایی که رها افتادهاند و در آنها آبادی، کشت و زرع وجود ندارد. این ماده دربارهٔ انواع دیگر مباحات توضیحی نمیدهد و آنها را به قوانین مربوطه حواله میدهد.