این ماده میگوید دستهای از اموال که در اختیار دولت است و برای منافع و استفادههای عمومی نگه داشته شده، نمیتواند به مالکیت خصوصی افراد دربیاید. متن چند نمونه میآورد: استحکامات، قلعهها، خندقها و خاکریزهای نظامی، قورخانه (محل نگهداری سلاح و مهمات)، اسلحه، ذخیره، کشتیهای جنگی، و همچنین اثاثیه، ساختمانها و عمارات دولتی، سیمهای تلگراف دولتی، موزهها، کتابخانههای عمومی و آثار تاریخی.
متن با عبارتهایی مثل «امثال آنها» و «بالجمله» نشان میدهد این فهرست کامل نیست؛ حکم کلی این است که هر مال منقول یا غیرمنقولی که دولت آن را به عنوان مصالح عمومی و منافع ملی در تصرف دارد، قابل تملک خصوصی نیست.
در پایان هم اضافه میکند اموالی که بر اساس مصالح عمومی به ایالت، ولایت، ناحیه یا شهر اختصاص یافته باشد، همین وضعیت را دارد. در این متن تبصرهای ذکر نشده است.