این ماده میگوید دین باید به خود طلبکار (داین) پرداخت شود، یا به کسی که از طرف او وکالت دارد، یا به کسی که قانوناً حق دریافت کردن دین را دارد.
به بیان ساده، اگر کسی به شما بدهکار باشد، او باید طلب شما را به خود شما یا نمایندهٔ قانونیتان بدهد. متن ماده دربارهٔ نتیجهٔ پرداخت به شخص دیگر یا جزئیات بیشتر چیزی نمیگوید.