این ماده دربارهٔ تعهدهایی است که طلبکار یا طرف مقابل، قانوناً حق مطالبهٔ آنها را ندارد. اگر کسی که این تعهد را به عهده دارد، به میل و خواست خودش آن را انجام دهد یا بپردازد، بعد از آن نمیتواند با طرح دعوا آن را پس بگیرد.
به زبان ساده، «ایفاء» یعنی انجام دادن تعهد یا پرداخت آن، و «استرداد» یعنی پس گرفتن. جملهٔ «دعوی استرداد او مسموع نخواهد بود» یعنی اگر او بعداً بخواهد چیزی را که خودش خواسته پرداخته یا انجام داده پس بگیرد، چنین ادعایی پذیرفته نمیشود.
در این متن، تبصرهای ذکر نشده است.