این ماده یک قاعدهٔ ساده و مهم را بیان میکند: اگر کسی مالی را به شخص دیگری بدهد، فرض بر این است که این کار بهصورت بخشش رایگان (بدون انتظار بازگشت) نبوده است. یعنی قانون بهطور پیشفرض میگوید ظاهر کار این است که طرف انتظار پس گرفتن آن مال را دارد.
نتیجهٔ این فرض آن است که اگر شخصی چیزی به دیگری بدهد، در حالی که بابت آن چیز به او بدهکار نبوده، میتواند آن مال را پس بگیرد (استرداد کند).
نکته: متن به موضوع بدهکار بودن یا نبودن شخصِ دهنده اشاره دارد؛ اگر او واقعاً به طرف مقابل بدهکار بود، طبق همین متن موضوع متفاوت است.