این ماده دربارهٔ «معاملهٔ فضولی» است؛ یعنی معاملهای که یک نفر روی مال شخص دیگری و بدون اجازهٔ او انجام میدهد. طبق این متن، اگر صاحب واقعی مال آن معامله را قبول نداشته باشد، رد کردن آن لازم نیست با جمله یا شکل خاصی انجام شود؛ هر سخن یا هر کاری که نشان دهد به آن معامله راضی نیست، برای رد کردن کافی است.
نکتهٔ مهم این است که معیار، «نشان دادن نارضایتی» است، نه نوع لفظ یا عمل. متن ماده فقط همین را میگوید و دربارهٔ اینکه رد باید در چه مدت یا با چه تشریفاتی باشد چیزی نمیگوید؛ این بخش در همین متن مبهم است.