این ماده میگوید در یک معامله میتوان توافق کرد که یکی از دو طرف معامله، در برابر بدهیای که بهخاطر همان معامله بر عهدهاش میآید، یک «رهن» (یعنی مالی که بهعنوان وثیقه گرو گذاشته میشود) یا یک «ضامن» (شخصی که پرداخت بدهی را تعهد کند) بدهد.
به زبان سادهتر: اگر در معامله قرار شد کسی بدهکار شود، طرفین میتوانند از قبل شرط کنند که این بدهکار برای اطمینان طرف دیگر، یا مالی را گرو بگذارد یا کسی را ضامن خود بیاورد. این ماده فقط امکان چنین شرطی را بیان میکند و خودش نگفته این شرط چگونه اجرا میشود یا اگر انجام نشود چه اتفاقی میافتد.