این ماده درباره جایی است که در یک عقد شرط شده باشد طرف مقابل (مشروطعلیه) مال مشخصی را رهن بدهد. مشروطعلیه یعنی کسی که انجام شرط بر عهده اوست و مشروطله یعنی کسی که این شرط به نفع اوست. اگر آن مال پیش از آنکه مشروطله آن را به رهن بگیرد تلف یا معیوب شود، مشروطله اختیار فسخ معامله را دارد؛ اما حق ندارد به جای رهن، عوض دیگری بگیرد یا بابت عیب، ارش مطالبه کند.
اگر مشروطله مال را به رهن گرفته باشد و بعد از آن مال تلف یا معیوب شود، دیگر به سبب این تلف یا عیب اختیار فسخ معامله را ندارد.