این ماده دربارهٔ شرطی در قرارداد است که انجام آن بر عهدهٔ یک طرف («مشروط علیه») گذاشته شده. طبق این متن، اگر نتوان او را به انجام آن کار وادار کرد و آن کار هم از کارهایی نباشد که شخص دیگری بتواند به جای او انجام دهد، طرف مقابل حق فسخ معامله را دارد.
یعنی حق فسخ بر اساس این ماده فقط وقتی مطرح میشود که هر دو حالت با هم باشد: اول، اجبار کردن مشروط علیه به انجام فعل ممکن نباشد؛ دوم، خود آن فعل قابل انجام توسط دیگری از جانب مشروط علیه نباشد. متن ماده دربارهٔ شرایط دیگر یا آثار دیگر فسخ چیزی نمیگوید.