این ماده دربارهٔ شرطی است که در ضمن یک عقد گذاشته میشود و آن شرط، انجام دادن یا انجام ندادن یک کار است. متن میگوید کسی که در عقد متعهد به این شرط شده، باید به آن عمل کند.
اگر آن شخص تخلف کند، طرف معامله میتواند به حاکم رجوع کند و تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید. متن بین شرط اثباتی و نفیی فرقی نگذاشته است؛ یعنی چه شرط انجام یک کار باشد و چه شرط ترک یک کار.