ماده ۲۳۷ قانون مدنی

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

هر گاه شرط در ضمن عقد شرط فعل باشد، اثباتاً یا نفیاً، کسی که ملتزم به انجام شرط شده است باید آن را به جا بیاورد و در صورت‌ تخلف طرف معامله میتواند به حاکم رجوع نموده تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این ماده دربارهٔ شرطی است که در ضمن یک عقد گذاشته می‌شود و آن شرط، انجام دادن یا انجام ندادن یک کار است. متن می‌گوید کسی که در عقد متعهد به این شرط شده، باید به آن عمل کند.

اگر آن شخص تخلف کند، طرف معامله می‌تواند به حاکم رجوع کند و تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید. متن بین شرط اثباتی و نفیی فرقی نگذاشته است؛ یعنی چه شرط انجام یک کار باشد و چه شرط ترک یک کار.

مصادیق واقعی

فرض کنید علی در قراردادی با مریم شرط می‌کند که کاری را انجام دهد، مثلاً ساختمان را تا زمان معینی تحویل بدهد. اگر علی به این شرط عمل نکند، مریم بر اساس این ماده می‌تواند به حاکم رجوع کند و تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید.
فرض کنید در قراردادی شرط شود که علی کاری را انجام ندهد، مثلاً دیوار ملک را بالا نبرد. اگر علی برخلاف این شرط عمل کند، طرف معامله می‌تواند به حاکم رجوع کند و تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید.

سؤالات پرتکرار

اگر کسی در قرارداد متعهد به انجام شرطی شود ولی به آن عمل نکند، طرف مقابل چه کاری می‌تواند بکند؟

بر اساس این ماده، طرف معامله می‌تواند به حاکم رجوع کند و تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید.

آیا این ماده بین شرط انجام دادن یک کار و شرط انجام ندادن یک کار تفاوتی گذاشته است؟

نه، متن می‌گوید شرط فعل باشد، اثباتاً یا نفیاً؛ یعنی هر دو حالت را شامل می‌شود و کسی که ملتزم شده باید شرط را به جا بیاورد.

آیا با تخلف از شرط، خودبه‌خود اجبار انجام می‌شود؟

متن این را نمی‌گوید. فقط می‌گوید در صورت تخلف، طرف معامله می‌تواند به حاکم رجوع کند و تقاضای اجبار به وفای شرط بنماید.

مشاهدهٔ متن کامل قانون مدنی ←
ماده ۲۳۷ قانون مدنی — لویادسک