این ماده میگوید سه نوع شرط که در ضمن یک قرارداد (عقد) گذاشته میشود، باطل است؛ یعنی آن شرط اعتبار ندارد. این سه مورد عبارتاند از: ۱) شرطی که انجام دادنش ممکن نیست (غیرمقدور). ۲) شرطی که هیچ نفع و فایدهای در آن نیست. ۳) شرطی که نامشروع است.
نکتهٔ مهم این ماده این است که باطل بودن شرط، باعث باطل شدن خودِ عقد نمیشود؛ یعنی قرارداد اصلی به قوت خود باقی میماند و فقط آن شرط بیاعتبار است.
این ماده در ادامهٔ مبحث «اقسام شرط» آمده و توضیح میدهد که باطل بودن شرط چه اثری بر عقد دارد؛ متن دربارهٔ سایر احکام شرط چیزی نمیگوید.