این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید: هر قرارداد یا معامله فقط بین خودِ طرفهای آن (مثلاً خریدار و فروشنده) و کسانی که قانوناً جای آنها را میگیرند، اثر دارد. به زبان ساده، دیگرانی که طرف قرارداد نبودهاند از آن قرارداد نه حقی پیدا میکنند و نه تعهدی بر آنها بار میشود.
«قائم مقام قانونی» یعنی کسی که به حکم قانون جای طرف قرارداد را میگیرد؛ مثل وارث که پس از فوت شخص، جای او را در رابطه با اموال و تعهداتش میگیرد.
در پایان ماده یک استثنا آمده است: «مگر در مورد ماده ۱۹۶». یعنی قانونگذار گفته در آن مورد خاص حکم فرق میکند، اما خودِ این ماده توضیح نمیدهد که ماده ۱۹۶ چه میگوید و در اینجا فقط به همان ماده ارجاع داده شده است. این ماده تبصرهای ندارد.