این ماده یک قاعدهٔ کلی و مهم را میگوید: هر قراردادی که بر اساس قانون بهدرستی بسته شده باشد، برای دو طرف قرارداد و همچنین برای کسانی که بعد از آنها جایشان را میگیرند (مثل ورثه یا کسی که حق آنها را قانوناً به دست آورده) الزامآور است و باید به آن پایبند باشند.
اما این الزامآور بودن دائمی نیست؛ متن میگوید در دو حالت میتواند پایان یابد: اول اینکه خودِ دو طرف با رضایت یکدیگر قرارداد را به هم بزنند (که به آن «اقاله» میگویند)، دوم اینکه به دلیلی که در قانون پیشبینی شده قرارداد فسخ شود (که به آن «فسخ» میگویند).
نکته: متن فقط از این دو راه نام برده و دربارهٔ جزئیات اقاله، انواع فسخ یا شرایط آنها توضیحی نداده است.