ماده ۲۱۸ مکرر دربارهٔ حالتی است که طلبکار نگران است بدهکار اموالش را بفروشد تا دیگر نتواند طلب خود را بگیرد. طبق این ماده، اگر طلبکار به دادگاه دادخواست بدهد و دلایلی ارائه کند که نشان دهد بدهکار قصد فروش اموالش را برای فرار از دین دارد، دادگاه میتواند دستور توقیف اموال او را صادر کند.
میزان این توقیف به اندازهٔ بدهی بدهکار است. وقتی دادگاه چنین قراری صادر کرد، بدهکار بدون اجازهٔ دادگاه حق فروش آن اموال را ندارد.
این متن تبصرهای ندارد و دربارهٔ مدت این توقیف یا جزئیات دیگر آن در همین متن چیزی گفته نشده است.