این ماده میگوید چیزی که در یک معامله مورد داد و ستد قرار میگیرد، باید دو ویژگی داشته باشد. اول اینکه «مالیت» داشته باشد، یعنی در نظر مردم ارزش مالی داشته و قابل مبادله باشد. دوم اینکه «منفعت عقلائی مشروع» داشته باشد، یعنی استفادهای که از آن میشود، هم از نظر عرف عقلا فایدهای معقول باشد و هم از نظر شرع و قانون ممنوع نباشد.
اگر چیزی هیچ ارزش مالی نداشته باشد، یا فایدهای که برای آن در نظر گرفته شده نامعقول باشد، یا فایدهاش حرام و خلاف قانون باشد، شرط این ماده برآورده نشده است. این ماده یک حکم کلی است و خودش برای هیچ موردی مجازات یا شرط دیگری تعیین نکرده است.